आफ्नै कथा

जीन्दगी अनौठो रहेछ । यो चेला पनि अनि आँफै गुरु पनि । कति अजीव भएर उभिएको छ मेरो जीन्दगी । पहिले यो सपना सजाउँथ्यो, काल्पनिक सुखभोगको सोचमा लिप्त बनाई पोल्थ्यो मलाई भित्रभित्रै । चैतको सुकेको पातझैं म डड्थें कहिले अनि कहिले शीतल पवनझैँ उड्थेँ, उडाउँथ्यो यो जीन्दगी । कयौँ बसन्त कल्पनामा बिते, रंगीन सपनामा बिते, रातो पूर्वसितको सुनौलो बिहानीको कल्पनामा बिते ।

पर्खाईमा कति पीडा छ?

ए साथी, भनिदेउ न के मलाई पर्खाइमा कति पीडा छ?

प्रत्येक पल सताउन आइरहेने यादहरु समेटेर पोको पारि उपहार दिउँला म,

तिमीले बोक्न सक्ने गरी, लैजान सक्ने गरी,

साथी,

भनिदेउ न पर्खाइमा कति पीडा छ?

खुसीको खोज

कसको जीन्दगीमा नहोला पीडा

कुन मुस्कानको पछाडी नहोला उदासीनता |

तर पनि हाँसेकै छन् यहाँ मान्छेहरु,

बाँचेकै छन् यहाँ मुस्कानको पर्दाले आँशु लुकाएर 

बाँचेकै छन,

अनेक असमंजस्यताहरुको प्रहारले

आर्त बनाएका पाइला घिसारेर |